Aansprekend

De column in de Daniel van 18 januari 2008 (nummer 2 in de nieuwe jas) onder de titel 'Uitgesproken' over Wereldling sprak mij erg aan. Ik neem aan, dat jullie die column ook gelezen hebben. Zo niet, dan raad ik je aan 'Neem en Lees'. Maaike Verhoeks heeft er wel slag van om columns te schrijven. Heel treffend en aansprekend.

Het is een goede zaak om eens van buiten naar binnen te kijken. In dit geval op zondag vanuit een evangelisatiepost naar de eigen kerkelijke gemeente. Bij ons in de kerk zien de heren er onberispelijk uit. Nou ja, laat ik zeggen met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid.
Het er onberispelijk uitzien  geldt uiteraard ook voor de dames. Die lijken zo uit de catalogus van een reformatorische modezaak te zijn gekomen, althans volgens Maaike. Over eenvoudigheid gesproken voor wat de outfit betreft.
De column van Maaike doet me denken aan een column van Petra van Loon in Terdege vorig jaar over 'Hoedisme'. Ze schreef over de opkomst van het hoedisme, voornamelijk in de kerk.
Zag je vroeger mensen met hoeden, tegenwoordig zie je hoeden met mensen. Alles is gestegen: de lengtemaat, de breedtemaat, de hoogte en niet te vergeten de prijs. De dominee heeft vanaf de kansel een helikopterblik op het gehele hoedengebeuren. Vraag hem bij gelegenheid naar zijn bevindingen. Petra deed ook nog een eenvoudige oplossing aan de hand.
Zet bij de ingangen van het kerkgebouw enkele manden of kasten met hoofddoekjes of mutsen. De dames die dit lezen, kunnen wellicht weinig waardering opbrengen voor dit goedkope advies. Ik hoop maar, dat ze me dit schrijfsel niet kwalijk nemen.
Maar ondertussen, waar zijn wij mee bezig?
Maaike en Petra behoren duidelijk tot de jongeren aan de foto’s bij hun verhalen te zien. Er valt daarom mogelijk verandering te verwachten. 

Een en ander is herkenbaar, wanneer je in de gelegenheid bent, op vakantie bijvoorbeeld, om een kerkdienst te bezoeken op een evangelisatiepost. Ik heb zelf eens diensten bijgewoond in Meerssen (nabij Maastricht) waar Stichting Bunde een evangelisatiepost heeft. Uiteraard een heel ander gezelschap. Maar inderdaad, de mensen hingen aan de lippen van de evangelist tijdens de kerkdienst, uiteraard spreekwoordelijk. Tegenwoordig kom ik regelmatig In de Gouwstraat te Rotterdam voor inloop- en straatwerk. Gelukkig ben ik niet de enige uit onze kerkelijke gemeente die daar zijn of haar gezicht laat zien om evangelisatiewerk te verrichten.
Maar ook hier een heel ander publiek dan wij gewend zijn te ontmoeten binnen onze eigen kring. Je ontmoet veel mensen met psychische en daardoor ook met sociale problemen. De outfit is ook veelal anders dan wij gewend zijn. Ik verschijn daarom in Rotterdam ook niet in mijn zondagse pak. Dat creëert te veel afstand, terwijl wij toch allemaal mensen zijn die, om een oude uitdrukking te gebruiken, van dezelfde lap gescheurd zijn.  Wij hebben allen bekering en vergeving van zonden nodig. Daarom moeten wij maar niet vanuit de hoogte neerzien op de bezoekers van de evangelisatieposten. Zij zullen zich ongetwijfeld wel verwonderen wanneer zij bij ons een kerkdienst bijwonen. Zullen zij iets merken van de ware vreze des Heeren en van de ware dankbaarheid, dat wij zo bevoorrecht zijn? Of stoten zij zich aan betekenisloze gezichten, aan doorgegeven snoeprollen, aan knikkebollende hoofden en aan de laatste-modehoeden?

Wat wil ik met bovenstaande zeggen? Het is niet mijn bedoeling om bijvoorbeeld de discussie op te rakelen over het dragen van hoeden op grond van 1 Korinthe 11 vers 10. Daarover is al zoveel gezegd en geschreven. Ik wil aandacht vragen voor soberheid, eenvoud en verootmoediging. In elke kerkdienst verschijnen wij als voor Gods Aangezicht. Wij zondaren, die voor Hem niet kunnen bestaan en daarom de blijde boodschap van het Evangelie behoeven. Dat besef moet ons al nopen geringe gedachten van onszelf te hebben en hoge gedachten van God.  In elke kerkdienst spreekt God ons aan en zegt: Mijn zoon, Mijn dochter, geef Mij uw/jouw hart. Bij onze doop heeft God al gesproken en gezegd: Ik wil uw/jouw God zijn. Om over de bereidwilligheid van God in de Heere Jezus Christus te spreken!!! Aansprekend en aangrijpend.
Laat die boodschap ons hart tot Hem in liefde doen ontvonken. Dan krijgen wij ook boodschap aan de wereld buiten de kerkmuren. Dan kijken wij van binnen naar buiten. Dan worden wij missionair gericht. Een aspect wat bij de discussie over gemeente-zijn  vorig jaar in onze gemeente in feite niet aan de orde is geweest. Het woord missionair is niet zo populair in onze gemeenten.
Wellicht daarover een volgende keer.