Sorry hoor...

'Sorry hoor, maar ik vind dat je jezelf wel wat beter had kunnen voorbereiden', 'ja sorry, maar ik vind die schoenen je echt niet staan.' Voor wie is dit tegenwoordig niet herkenbaar? Als je sommige mensen op hun woord moet geloven, dan willen ze zich voor elke zin die ze uitspreken verontschuldigen. Sorry is na de naam van Jezus misschien wel het meest gebruikte stopwoord. Hoe vaak zeg jij 'sorry' op een dag? Ga maar eens na, dan sta je misschien nog raar te kijken.

Ik walg van de sorrycultuur in Nederland. Op een gegeven moment weet je niet meer welk ‘sorry’ je moet geloven. Als iemand zegt: ‘Sorry, maar je presentatie was inhoudelijk niet zo sterk’, dan hecht ik meer waarde aan het laatste deel van de zin, dan aan het eerste woord. Hoe komt dat? De waarde van dit woord is ontzettend omlaaggehaald door de hoeveelheid waarmee wij het gebruiken. Het is zelfs tot in het politieke debat doorgedrongen. Ministers leken zich na de Fitna film te moeten verontschuldigen voor de onbeschofte houding van Wilders. Ook burgers kregen dit gevoel en richtten een een ‘sorry-site’ op vanwege deze film (echt waar!).
‘Sorry’ heeft geen betekenis meer. De gedachte heerst dat je even sorry kunt zeggen en het is weer goed. Dan kun je ’s nachts weer lekker slapen, je hebt toch sorry gezegd?
Ook commercieel Nederland profiteert van deze gemakszucht van de Nederlandse burger. Stap een willekeurige bloemenzaak binnen, en je ziet een rek vol kleine kaartjes. Driekwart van de kaartjes zijn bestemd voor geboorte, huwelijk en overlijden. Een ander kwart gaat naar sorry-voor-kaartjes. ‘Zo, dat heb ik weer goedgemaakt’, denk je dan wanneer je net 9 euro 80 hebt betaald, en ‘o ja, kunnen jullie hem ook bezorgen?’, nog 1 euro 75 voor de verzendkosten.

Het valt mij op dat dit lege en oppervlakkige taalgebruik niet buiten de kerk blijft. Misschien is het bij ons wel erger. Hoe vaak wordt ‘sorry’ niet gebruikt bij het verspreiden van een nieuwe roddel? Hoe is het mogelijk dat wij ons wel voor anderen ‘verontschuldigen’, maar dat wij niet meer de hand in eigen boezem durven te steken?!
Laten we terugkeren naar de bijbel! Laten we het voorbeeld dat Jezus ons geeft navolgen, in alle oprechtheid en eensgezindheid
Efeze 4:26 en 27 zegt: ‘…de zon ga niet onder over uw toornigheid; en geeft den duivel geen plaats.’ Kunnen wij elkaar nog oprecht de zonden belijden? Dat gaat dieper dan sorry zeggen. Zou Paulus met deze verzen bedoelen dat wanneer we elkaar de zonden niet belijden, dat we dan de duivel plaats geven? Mensen, laten we hiervoor waken! Jakobus 5 leert ons: “Belijdt elkander de misdaden, en bidt voor elkander, opdat gij gezond wordt; een krachtig gebed des rechtvaardigen vermag veel.”
God neemt geen genoegen met een ‘sorry’, maar vraagt om een diep besef van schuld. Schuldbesef naar God maar ook naar de medemens en medechristen.

Ik denk dat we moeten leren om onszelf te vernederen voor God en voor elkaar. Als God een indruk geeft van Wie Hij is, dan kan ik niets anders dan zeggen: ‘O God, wie ben ik?’.  In deze waarachtige vernedering leren wij God en ons eigen verdorven ik steeds beter kennen. Daardoor krijgen wij God ook steeds meer nodig.
Maar Jezus heeft al onze zonden op zich genomen. In het engels lezen we in Jesaja 53: “He is despised and rejected of men; a man of sorrows, and acquainted with grief.” Hij heeft onze ‘sorrows’ gedragen, laten we zien op Hem!

(Sorry als ik een beetje scherp was)

Heb je een vraag aan de columnist, mail deze dan naar het columnbeheer. Je vraag komt dan op het goede adres terecht!