Inleiding: Noord - Korea

Noord Korea is een uitermate gesloten land. De buitenwereld weet nauwelijks iets van het reilen en zeilen in Noord Korea. Toch is het onmogelijk voor dit land om alles potdicht te houden. Beetje bij beetje krijgen we informatie over het verschrikkelijke leven van de Noord Koreanen onder de dictatuur van Kim Il Sung en zijn zoon Kim Jung Il.
In 1948 werd de grote leider, Kim Il Sung aangesteld als premier in het Noordelijk Korea, door de Russen. Hij streefde naar een communistische staat, waar alles van iedereen is en men blindelings bevelen opvolgt van de leider van het volk. Na de dood van Kim Il Sung wordt hij opgevolgt door zijn zoon, Kim Jung Il.
Hij heeft het beleid van zijn vader voortgezet. Je zult je misschien afvragen, wat houdt dat beleid eigenlijk in? Luister goed, want het is wat ingewikkeld.

De grote Leider en zijn geliefde Zoon hebben van het Noord Koreaanse volk 1 grote applausmachine gemaakt. In grote parades en stadions worden zij vereert als goden. Zij zijn het voorbeeld van de goede mens, de Juche. Dit een theorie over hoe de juiste Noord Koreaanse burger er uitziet en leeft. De Juche-mens is vrij, verantwoordelijk, creatief & machtig. Deze mens richt vrij haar eigen leven in. Het symbool voor vrijheid dus. De werkelijkheid is echter compleet anders. Nergens op de wereld is de vrijheid van de mens zo ingeperkt als in Noord Korea. Het land staat nummer 1 als schender van de mensenrechten en religieuze grondrechten.
Kim Il Sung, zijn zoon Kim Jung Il en de Juche worden door de communisten als drieenheid gezien, de vader, de zoon en de heilige geest. Het denken van vader en zoon is zó briljant en zó verlicht dat het volk alleen maar trouw moet zijn aan de Grote Leider en het land. Andersgezegt, verstand op nul, blik op oneindig en onwoorwaardelijke trouw. 1 grote indoctrinatie, 1 grote hersenspoeling.
Twijfel komt niet voor (tenminste, het mag niet voorkomen) want alles wat de Grote Leiders spreken en schrijven is waar.

Omdat er dus sprake is van hersenspoeling en een web van leugens en bedrog, is contact met de buitenwereld streng verboden. Het land verkeert dan nu ook in een situatie waarin honger, overstromingen en droogten zorgen voor een enorm voedseltekort. In de afgelopen 5 jaar is wel 10% van de bevolking de hongerdood gestorven. Het enige contact met de buitenwereld is de voedselhulp. Het is namelijk wel toegestaan voedselhulp te verlenen. Als deze hulp ook wegvalt komen er nog eens miljoenen mensen om. De regering heeft het volk in gijzeling en de wereld staat machteloos.

Voor christenen is er geen plaats in Noord Korea . Christenen aanbidden alleen de God die hemel en aarde gemaakt heeft. Denk aan Daniël. Hij bad met open vensters naar Jeruzalem. En zijn 3 vrienden weigerden te knielen voor de koning. In het grote Babel is en was geen plaats voor christenen.
Door de 50 jaar zware vervolging in Noord Korea kan je er allen maar geheim christen zijn. Er over praten is levensgevaarlijk. Men schat dat er op dit moment zo'n 200.000 christenen in Noord Korea zijn en enkele tienduizenden gevangen zitten.
Wij kunnen ons niet voorstellen hoe het is om altijd alleen maar stiekum naar de kerk te gaan, stiekum te bidden, alles stiekum te doen wat met God en de Bijbel te maken heeft. Toch spreekt de Bijbel, het is mij goed verdrukt te zijn geweest. Er is ook hoop voor de verdrukte christenen, want zij hebben onder deze dictatuur het uitzien naar een ander beter leven, het eeuwige leven. De God van Daniël leeft nog. Hij heeft ervoor gezorgt dat Soon Ok Lee vrij is gekomen en ons kan vertellen over het leven onder een verschrikkelijk regime en in een gevangenkamp. Laten we luisteren naar haar ervaring.

Soon Ok Lee behoorde tot de elite van Noord Korea. Zij studeert af aan de beste hogeschool en krijgt een hoge positie binnen de partij (van de groote leider) als directrice van een distributiecentrum.
Ze gaat door voor de succesvolste vrouw van het land. Ze trouwt met een aanzienlijk man en haar enige kind is ook nog een zoon. Naar Noord-Koreaanse maatstaven bereikt zij het hoogst denkbare levensgeluk. Zo ervaart ze dat ook. 

Dan breekt 26 oktober 1986 aan. Deze dag zal voor haar, haar hele leven veranderen. Ze is 's ochtends vroeg aan het werk op haar kantoor, als de veiligheidsdienst haar arresteert. Ze is verbijsterd. Soon wordt in een smerige cel geworpen.
Na een week cel wordt ze voor een inspecteur gebracht. "We hebben je een week laten nadenken waarom je hier bent. Weet je het al?" Als Soon ontkent, sleept hij haar een trap af en gooit haar in een kamer waar een aantal mannen een deken over haar heen gooit. Ze schoppen op haar in totdat ze het bewustzijn verliest. Als ze bijkomt, wordt ze naar de ondervraging gesleept, die drie etmalen zonder onderbreking doorgaat. Ze blijkt van verduistering beschuldigd te worden. Als ze niet bekent, zal ze naar een heropvoedingscentrum gestuurd worden. "Toch drong het nog steeds niet tot me door dat mijn aanhouding, het verhoor en mijn overbrenging naar het heropvoedingcentrum van tevoren gepland waren."

Achteraf zal ze erachter komen dat het een wraakactie is van het hoofd van de veiligheidsdienst. Hij had haar ooit een extra colbertje gevraagd. Omdat de beschikbare stof daarvoor beperkt was, voelde zij zich gedwongen hem te weigeren. "Daar zul je spijt van krijgen", had hij gezegd. Nu weet ze wat hij bedoelde. 

Er volgen zeven maanden van verhoren en martelingen. Vele zijn gewoon afranselingen door een of meer mannen. Ik was zo boos dat ik met ze vocht." De mannen slaan haar tanden kapot. Haar lichaam zwelt op, maden kruipen over haar hele lichaam. Soms krijgt ze dagenlang geen eten of drinken. Om haar tot ondertekening van de bekentenis te krijgen, zetten haar bewakers haar aan een gedekte tafel, waar ze moet toezien hoe anderen zich tegoed doen. Bij een andere gelegenheid binden ze haar op een tafel. Ze zetten een trechter in de mond en gieten haar vol water. En zo zouden we nog wel een kwartier door kunnen gaan. Twee weken heeft zij nodig om weer op de been te komen.

Het showproces tegen Soon vindt plaats in haar woonplaats en is een marteling op zichzelf. Ze hunkert er vreselijk naar haar man en zoon te zien. De weg naar de rechtszaal is een lijdensweg die langs haar eigen huis voert. Her en der bekende gezichten die haar heimelijk medelijdend aanzien. Ze realiseert zich dat ze na maanden martelingen onherkenbaar geworden is. In de rechtszaal is haar man niet aanwezig. Hij is de belangrijkste ontlastende getuige voor haar. Nu begrijpt ze dat hij juist daarom nooit tot de zitting zal worden toegelaten.

Soon gaat naar een 'resocialisatiegevangenis'. Voor elke cipier moet ze met gebogen hoofd neerknielen. Een schopt haar in de borst en zegt: "Als je wilt overleven, moet je vergeten dat je een mens bent."  De dwangarbeid is in een fabriek voor allerlei gebruiksvoorwerpen. De gevangenen worden afgebeuld, in lange dagen van half zes 's ochtends tot elf uur 's avonds, onverwarmd in de winter, ongekoeld in de hete zomers. Wie zijn quotum niet haalt, moet voedsel inleveren. Voedselvergiftiging komt vaak voor. Straffen zijn veelvuldig en zeer streng. De gevangenen sterven als ratten.
Het ergst zijn de christenen eraan toe. Zij moeten met gebogen hoofd rondgaan en mogen de hemel niet zien. De blauwe lucht is voor hun ogen verboden. De staat vreest dat zij daar kracht aan zullen ontlenen.
Bij een voedselvergiftiging in de fabriek sterven tientallen mensen. Ook Soon wordt ziek en verliest het bewustzijn. Ze hoort een stem: 'De hemel zal je beschermen....jij zult gered worden'. Als ze een paar dagen later bijkomt, verbaast ze zich daarover. Ze ligt dan in een ruimte waar zieken en doden door elkaar heen liggen.
Ze weet weer op te krabbelen en aan het werk te gaan. De herinnering aan de stem vervaagt. Maar bij haar werkt een twintigtal vrouwen, die wegens hun geloof zijn opgesloten. Volgens Soon moeten ze gek zijn. "Ik vroeg me af waarom ze zoveel willen lijden voor een hemel die niet bestaat. Ze hoeven alleen maar te zeggen dat ze niet geloven." 
Soon is verbijsterd door het onzelfzuchtige gedrag van de gelovigen, die soms zelfs de straf van anderen, ook van niet-gelovigen, op zich nemen. "Hoe konden zij hun leven geven voor een ander? Wat was er toch met de hemel dat ze ervoor wilden sterven?"

Het hoogste wat een bewaker kan bereiken is een gelovige de hemel te laten verloochenen ('hemel' staat voor God, wiens naam niet mag worden genoemd). Er staat een premie op. Daarom pesten ze gelovigen met alle middelen. Zij krijgen het slechtste eten, de slechtste baantjes, de koudste slaapplaatsen. Bovendien zijn ze geliefde slachtoffers voor de 'heropvoedingstraining'. wat er daar met de christenen gebeurd is niet te beschrijven.. Soon schrijft slechts: "Het was verbijsterend zoals hij stierf".
Bij een andere gelegenheid kermden twee mannen zachtjes "als het gekerm van honden die aan een touw worden opgehangen. Maar de gelovigen zeiden niets anders dan: 'Heere...Heere'. Ik wist niet waarom ze dit riepen. Maar ik wist wel dat ze uiting gaven aan hun vertrouwen op de Heere."

Ieder jaar moeten de gevangen de Nieuwjaarstoespraak van Kim Il Sung uit het hoofd leren. Die beslaat al gauw twee krantenpagina's. Op Kims verjaardag, 15 april, moeten ze die reciteren. Opmerkelijk genoeg speelt tweederde van de gevangenen dat klaar. Ouderen mogen zich beperken tot de strekking. Een van hen, die een black-out krijgt, wordt zo mishandeld dat hij sterft.
Op een dag moeten alle gevangenen op appèl komen. Men roept Soons naam af. Ze vreest even een openbare executie, zoals die vaak voorkomen. Maar het onmogelijke gebeurt, een wonder: ze mag weg! Niemand van de gevangenen zegt iets. Maar allemaal vestigen ze hun blik smekend op Soon: zesduizend paar ogen. Zelfs de 140 christenen overtreden de regels. Ook zij richten het hoofd op en kijken haar aan. Hun blik treft haar het diepst. Ondanks de stilte is de boodschap duidelijk: maak bekend, wat hier gebeurt. "Wees onze getuige."

Soon keert terug in de Noord-Koreaanse samenleving. Ze is vastbesloten met haar zoon uit het land te ontsnappen. De ontsnapping is even miraculeus als haar vrijlating. In Zuid-Korea doet ze een vreemde ontdekking. Als ze in contact komt met gelovigen, blijkt ze bekende kerkliederen moeiteloos mee te kunnen zingen. Ze begrijpt zelf niet hoe dat kan. Dan dringt het tot haar door dat het de liederen zijn, die haar moeder voor haar zong toen ze nog een klein kind was. In Noord-Korea was het levensgevaarlijk over God te praten. Daarom zong moeder alleen maar. Meer kon ze niet doen.
Soon Ok Lee leeft nu in de Verenigde Staten. Ze kan de vraag van die duizenden ogen geen moment van zich afzetten.

Soon ok Lee is dus niet gevangen genomen omdat zij een christen was.De Heere heeft echter haar gevangenistijd willen gebruiken om haar stil te zetten. Gods liefde won het van haar wraak. Door middel van dit getuigeverslag krijgen we een beetje inzicht hoe het de christenen vergaat in een land als Noord-Korea. Laten we hen dan ook nooit vergeten in ons gebed, want dat is het enige wat wij kunnen doen voor deze verdrukte christenen. Want zoals in het voorgelezen gedeelte zal God horen naar de gebeden die gebeden worden. En zoals we ook hebben kunnen horen zal het Rijk van Christus nooit ten onder gaan. Wat een moedgevende belofte voor de verdrukten. Zijn Naam moet eeuwig eer ontvangen. Dit geldt ook voor de kerk in Noord Korea!
 




lezen:       Psalm 69 en 1 Johannes 5: 14-21
zingen:     Psalm 79: 5,6
                  Psalm 72:4 & 11
 

1    Geloven is voor ons veel gemakkelijker dan voor Noord Koreanen.
2    Christenvervolging zuivert de kerk. Het zou dus goed zijn voor ons. Het brengt ons dichter bij God.
3    Vervolgde christenen bidden oprechter.
4    In Nederland komt er ook vervolging.
5    Vrijheid van Godsdienst (zoals in Nederland) is een beter wapen van de satan dan de christenvervolging.